Categories
Tags
Archives
کائوچو طبیعی
-
لاستیک یا لاستیک طبیعی یکی از ضروری ترین مواد در زندگی مدرن امروزی است. لاستیک به دلیل خاصیت ارتجاعی فوق العاده ای که دارد برای ساخت محصولات مختلفی از جمله لوازم بیمارستانی، لوازم خانگی و اسباب بازی استفاده می شود. این ماده در صنعت نیز کاربردهای زیادی دارد.
لاستیک از زمانی که گیاهان روی زمین ظاهر شدند وجود داشته است. برخی از فسیلهای گیاهان لاستیکساز سه میلیون سال قدمت دارند.
لاستیک از گیاهان خاصی به دست می آید. در واقع بیش از 400 نوع گیاه وجود دارد که می توان از آنها مقادیر مختلفی لاستیک به دست آورد. بیشتر لاستیک طبیعی جهان توسط درخت Hevea brasiliensis تولید می شود. این درخت که طول آن به بیش از 25 متر می رسد، بومی برزیل است. در حال حاضر بزرگترین منابع لاستیک طبیعی جهان در مالایا واقع در جنوب شرقی آسیا یافت می شود.برای تهیه لاستیک ابتدا در تنه درخت سوراخ ایجاد می کنند و سپس شیره سفید رنگی را که از سوراخ خارج می شود جمع آوری می کنند.
بعد از اینکه این شربت سفت و خشک شد آن را به صورت ورقه در می آورند. به این ترتیب ورق های لاستیکی خام برای صادرات به کشورهای دیگر تهیه می شود.جالب است بدانید که لاستیک خام ماده ای سست و چسبنده است و خاصیت ارتجاعی زیادی ندارد. استحکام و خاصیت ارتجاعی لاستیک با افزودن گوگرد افزایش می یابد. به این ولکانیزاسیون می گویند. پس از فرآیند ولکانیزاسیون، پرکنندهها (معمولاً کربن سیاه) به لاستیک اضافه میشوند تا خاصیت ارتجاعی و استحکام آن افزایش یابد. پس از این مراحل، لاستیک خام به ماده ای با خاصیت ارتجاعی بالا تبدیل شده و مورد استفاده قرار می گیرد. البته تولید لاستیک با این روش بسیار پرهزینه و پرهزینه است.
در طول جنگ جهانی دوم، لاستیک برای اولین بار در مقیاس صنعتی تولید شد. از آن زمان تاکنون پیشرفت های زیادی در زمینه تولید کائوچو طبیعی حاصل شده و کیفیت محصولات بسیار افزایش یافته است. لاستیک مصنوعی نسبت به لاستیک طبیعی در برابر مواد شیمیایی، روغن و حرارت مقاومت بیشتری دارد. به همین دلیل در صنایع به ویژه هواپیماسازی کاربرد بیشتری دارد. از اواسط دهه 1960، تولید لاستیک مصنوعی از لاستیک طبیعی پیشی گرفت.
منابع
مقاله علمی و آموزشی "لاستیک چیست؟" حاصل تحقیق، گردآوری، ترجمه و نگارش هیئت تحریریه پورتال یو سی است (شما می توانید).به این معنا، کتاب چرا، چگونه، چگونه؟، نوشته دکتر سونیتا گوپتا و دکتر نینا آگراوال با ترجمه پریسا همایون رز و پریچر همایون رز از موسسه انتشارات و پژوهشی ذکر، در تیرماه 1392 با شماره مرجع 221 منتشر شده است. -964-307-978 6- به عنوان منبع اصلی استفاده شده است.